حدیث روز
امام علی (ع) می فرماید : هر کس از خود بدگویی و انتقاد کند٬ خود را اصلاح کرده و هر کس خودستایی نماید٬ پس به تحقیق خویش را تباه نموده است.

سه شنبه, ۱ تیر , ۱۴۰۰ 13 ذو القعدة 1442 Tuesday, 22 June , 2021 ساعت تعداد کل نوشته ها : 3762 تعداد اعضا : 4 تعداد دیدگاهها : 99×
۰۲ فروردین ۱۳۹۹ - ۲۱:۱۸
شناسه : 30725
بازدید 12
0

سوال: چرا شیعیان، حسن بن علی و حسین بن علی را فرزندان رسول خدا (صلی الله علیه و آله) می دانند؟ پاسخ: ابن کثیر از مفسران بزرگ اهل سنت در تفسیر آیه مباهله «فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَکُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَکُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ […]

پ
پ

سوال: چرا شیعیان، حسن بن علی و حسین بن علی را فرزندان رسول خدا (صلی الله علیه و آله) می دانند؟

پاسخ:

ابن کثیر از مفسران بزرگ اهل سنت در تفسیر آیه مباهله «فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَکُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَکُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْکَاذِبِینَ(سوره آلعمران، آیه ??) هرگاه بعد از علم و دانشى که(در باره مسیح) به تو رسیده، (باز) کسانى با تو به محاجه و ستیز برخیزند، به آنها بگو: بیایید ما فرزندان خود را دعوت کنیم، شما هم فرزندان خود را. ما زنان خویش را دعوت نماییم، شما هم زنان خود را. ما از نفوس خود دعوت کنیم، شما هم از نفوس خود. آنگاه مباهله کنیم، و لعنت خدا را بر دروغگویان قرار دهیم. »

در روایتی که از جابر در منابع اهل سنت آمده است نقل می کند که منظور از «ابنائنا» حسن و حسین می باشند. (۱) بنابراین، بر اساس آیه قرآن و روایت واردشده، خداوند آنان را اولاد پیامبر(ص) به حساب آورده است.

و در روایت صحیح آمده که خود پیامبر(ص) امام حسن و امام حسین را به عنوان فرزندان خود نام می برد:

«. . . عن علی، قال: لما ولد الحسن … فجاء رسول اللَّه صلى اللَّه علیه و سلّم، فقال: أرونی ابنی … قال: … هو حسن، فلما ولد الحسین فذکر مثله، و قال: … هو حسین، فلما ولد الثالث قال مثله. و قال: بل هو محسّن. ثمّ قال: سمّیتهم بأسماء ولد هارون: شبّر و شبّیر و مشبّر، إسناده صحیح؛(۲)

علی(ع): نقل می کند که چون امام حسن متولد شد، … پیامبر(ص) آمد و فرمود: پسرم را بیاور [تا برای او نامی انتخاب کنم]… پیامبر(ص) فرمود: نام او حسن است. و بعد از ولادت امام حسین نیز همین جریان پیش آمد…. »

در اینکه به امام حسن و امام حسین(ع) فرزندان پیامبر گفته می شده، شکی وجود ندارد. متعارف این بود که به آن دو، ابن رسول الله گفته می شد. طبری نقل می کند، وقتی امام حسین(ع) از مکه به سوی عراق در حال حرکت بود، فرزدق که از جریان آگاه می شود. خدمت حضرت میرسد و می گوید:. . . بابی وامی یاابن رسول الله ما اعجلک عن الحج. . .، پدر و مادرم فدایت شوند، ای فرزند رسول خدا، چه باعث شد که حج را انجام نداده از مکه خارج شدید. . . ؟(۳) آنان گرچه فرزندان حضرت علی و فاطمه(س) بودند، ولی به جهت مقام و مرتبه ای که داشتند، به عنوان فرزندان رسول خدا(ص)، مورد خطاب قرار می گرفتند.

 

پی نوشت ها:
۱٫ ابن کثیر دمشقى، اسماعیل بن عمرو، تفسیر القرآن العظیم(ابن کثیر)، بیروت، دار الکتب العلمیه، منشورات محمدعلى بیضون، ۱۴۱۹ ق، ج‏۲، ص ۴۷: «قال أبو بکر بن مردویه: حدثنا سلیمان بن أحمد حدثنا أحمد بن داود المکی، حدثنا بشر بن مهران حدثنا محمد بن دینار، عن داود بن أبی هند، عن الشعبی، عن جابر، قال: قدم على النبی صلّى اللّه علیه و سلّم العاقب و الطیب، فدعاهما إلى الملاعنه فواعده على أن یلاعناه الغداه، قال: فغدا رسول اللّه صلّى اللّه علیه و سلّم، فأخذ بید علی و فاطمه و الحسن و الحسین، ثم أرسل إلیهما، فأبیا أن یجیبا و أقرا له بالخراج، قال: فقال رسول اللّه صلّى اللّه علیه و سلّم «و الذی بعثنی بالحق لو قالا: لا، لأمطر علیهم الوادی نارا» قال جابر، و فیهم نزلت نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ قال جابر أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ رسول اللّه صلّى اللّه علیه و سلّم و علی بن أبی طالب و أَبْناءَنا الحسن و الحسین وَ نِساءَنا فاطمه. و هکذا رواه الحاکم فی مستدرکه عن علی بن عیسى، عن أحمد بن محمد الأزهری، عن علی بن حجر، عن علی بن مسهر، عن داود بن أبی هند به بمعناه، ثم قال: صحیح على شرط مسلم. »
۲٫ ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی‏، الإصابه فی تمییز الصحابه به کوشش: عبدالمنان، حسان‏، ‏ ناشر: بیت الأفکار الدولیه، ج ‏۶، ص ۱۹۲؛ ابن اثیر(عز الدین)، اسد الغابه فی معرفه الصحابه، تهران، المکتبه الا سلامیه، ۱۳۳۶ شمسی، ج ۲، ص ۱۰٫
۳٫ محمد بن جریر طبری، تاریخ طبری، قاهره، مطبعه الاستقامه، ۱۳۵۸، تحقیق گروهی از علما. ج ۴، ص ۲۳۰٫

نوشته های مشابه

ثبت دیدگاه

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.