عاشورا و خداباوری

یا ایها الذین امنوا امنوا بالله ورسوله (۱): ای کسانی که ایمان آورده‌اید، به خدا و رسولش ایمان واقعی بیاورید.

خداباوری وایمان قلبی در زوایای زندگی عملی انسان موحد جاری و ساری است؛ باور به اینکه او علیم است و بصیر و سمیع است و اینکه عالم محضر اوست؛ مجموعه این باورهاست که تبدیل به‌یقین می‌شود و آنگاه آنچه محور زندگی انسان قرار می‌گیرد رضایت خداست و آن گاه است که در این مسیر انسان سختی‌ها و مصیبت‌ها را تحمل می‌کند.

امام حسین (علیه‌السلام) از شهادت خود پیشاپیش باخبر بود و جزئیات آن را هم می‌دانست؛ پیامبر اکرم (صلی‌الله علیه وآله وسلم) نیز مکرر این حادثه را پیشگویی کرده بود؛ اما این علم و اطلاع قبلی، کمترین اثری در اقدام انقلابی آن حضرت نداشت و رأی او را بر ادامه راه و ورود به میدان جهاد و شهادت، سست یا آمیخته به تردید نکرد؛ بلکه شهادت‌طلبی او را افزون‌تر ساخت؛ آن حضرت با همین ایمان و باور، به کربلا آمد و به جهاد پرداخت و عاشقانه به دیدار خدا شتافت.

چقدر خدا را باور داریم و در امورمان فقط به او تکیه می‌کنیم؟

قران کریم پر است از وعده‌ و وعید الهی، اگر ایمان آورید و استقامت ورزید و از مخلصین باشید تنها او شمارا کافی است.

اما استقامت ما در دین چقدر است؟

رمز حرکت درراه سعادت و تکامل باور حق‌تعالی و وعده‌ووعیدهای اوست و اطاعت از او میسر نمی‌شود مگر با اعتماد و اطمینان و عقیده به او

 

پی‌نوشت:
۱) نساء، آیه ۱۳۶.
۲) برداشتی از کتاب پیام‌های عاشورا، جواد محدثی، نشر زمزم هدایت، چاپ سال ۸۵.

لطفاً نظر خود را بنویسید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *