به وسعت باران

وسعت آغوش او از آدم تا آخرین فرزند اوست؛ هر کس بخواهد راه بیفتد، کافی است از لای در به پشت آن نیم‌نگاهی بیندازد؛ او همیشه بوده و برای خدمتش هیچ مزدی نمی‌طلبد؛ آیا اگر دستانمان را از جلوی چشم‌ها برنداشتیم تا او را ببینیم، بازهم او مقصّر است؟! آیا او بر پیمان خود باقی نمانده یا…؟

لطفاً نظر خود را بنویسید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *