close
دانلود آهنگ جدید
سیره اخلاقی امام حسین علیه السلام (۱)
حسین بن علی بن ابی طالب (علیه السلام)، سومین امام شیعیان، نوه حضرت محمد مصطفی (صلی الله علیه و آله) و دومین فرزند حضرت علی (علیه السلام) و حضرت زهرای مرضیه (سلام الله علیه) می باشد.این امام همام (علیه السلام) به گفته مشهور تاریخ نویسان در سوم شعبان سال سوم هجری قمری در مدینه چشم به جهان گشود(۱)، امام حسین (ع) را پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) به دستور پروردگار نامگذاری کرد(۲)، ایشان همواره مورد توجه و عنایت پیامبر بوده است، به گونه ای که حدیث “حسین منی و انا من حسین” را احمد بن حنبل…
سیره اخلاقی امام حسین علیه السلام (۱)

حسین بن علی بن ابی طالب (علیه السلام)، سومین امام شیعیان، نوه حضرت محمد مصطفی (صلی الله علیه و آله) و دومین فرزند حضرت علی (علیه السلام) و حضرت زهرای مرضیه (سلام الله علیه) می باشد.

این امام همام (علیه السلام) به گفته مشهور تاریخ نویسان در سوم شعبان سال سوم هجری قمری در مدینه چشم به جهان گشود(۱)، امام حسین (ع) را پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) به دستور پروردگار نامگذاری کرد(۲)، ایشان همواره مورد توجه و عنایت پیامبر بوده است، به گونه ای که حدیث “حسین منی و انا من حسین” را احمد بن حنبل و ترمذی و ابن ماجه از طریق سعید بن راشد از یعلی بن مره نقل کرده اند، علاوه بر آن پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) ایشان را جزء اهل کساء برشمرده است.

امام حسین(علیه السلام) در سال ۵۰ هـ.ق بعد از شهادت برادرش امام حسن مجتبی (علیه السلام) به امامت رسید و تا سال ۶۱هـ.ق رهبری شیعیان را بر عهده داشت، شهادت امام حسین (علیه السلام) در دهم محرم سال ۶۱ هـ.ق اتفاق افتاد، شهادت ایشان آثار قابل توجهی بر رفتار مسلمانان و شیعیان در طول تاریخ داشته و الهام بخش مبارزات، انقلاب‌ها و قیام‌های متعددی بوده است. شیعیان و دلسوختگان امام بر گریه و سوگواری در ماه محرم، تأکید ویژه ای دارند.

یکی از مهمترین مواردی که شیعیان باید به آن توجه ویژه ای داشته باشند، شناخت سیره اخلاقی ایشان برای الهام بخشی و استفاده در زندگی روزمره خود هست، لذا در مطالب مختلف قصد داریم تا سیره اخلاقی این امام همام را به اندازه وسعت معرفت خویش بررسی نماییم.

۱- شجاعت امام حسین علیه السلام

امام حسن (علیه السلام )میوه خاندان نبوّت است، مهمترین چیزی که از جدّ بزرگوارش و پدرش به ارث برده شجاعت است، خداوند سبحان نیز بارزترین ویژگی و صفت ابلاغ کنندگان رسالت را شجاعت و شهامت معرفی می کند، آنجا که می فرماید: الَّذینَ یُبَلِّغُونَ رِسالاتِ اللَّهِ وَ یَخْشَوْنَهُ وَ لا یَخْشَوْنَ أَحَداً إِلاَّ اللَّهَ وَ کَفی‏ بِاللَّهِ حَسیباً (۳)؛ کسانی که رسالت های الهی را ابلاغ می کنند و تنها از خدا می ترسند و از غیر او هیچ گونه واهمه ندارند و خداوند برای حسابرسی کافی است.

صفت شهامت و شجاعت از دوران کودکی در وجود امام حسین (علیه السلام) نهادینده بود، عبدالله بن قیس از دلاوری های امام حسین (علیه السلام) در جنگ صفین چنین گزارش کرده است: در نبرد صفین در میان لشکر علی (علیه السلام) و در رکاب آن حضرت بودم . ابوایوب سلمی از فرماندهان معاویه به کمک نیروهای خود بر آب فرات مسلط شده و آن را به روی ما بست.

لشکریان علی (علیه السلام) از شدت عطش به آن حضرت شکایت کردند. امیرالمؤمنین (علیه السلام) نیز برای بازپس گیری آب فرات عده ای را فرستاد، اما آنان ناامید برگشتند.مولای متقیان (علیه السلام) از گرفتاری پیش آمده به شدت ناراحت شد . در آن حال امام حسین (علیه السلام) عرضه داشت: امضی الیه یا ابتاه؟؛ پدر جان! آیا من برای باز کردن راه آب بروم؟ علی (علیه السلام) فرمود: پسرم! برو.

حضرت سیدالشهداء (علیه السلام) به همراه عده ای به نیروهای دشمن حمله کرده و آنان را از فرات دور ساخته و خیمه اش را در کنار آب برافراشت و عده ای را برای حفاظت از آب گمارد.

آنگاه نزد پدر بزرگوارش آمد و پیروزی خویش را مژده داد، اما علی (علیه السلام) از شنیدن بازگشائی راه آب به گریه افتاد، به امام گفته شد: یا علی! این اولین پیروزی است که در این جنگ به برکت حسین (علیه السلام) به دست آمد، چرا گریه می کنید؟! امام فرمود: بلی درست است، اما من به یاد روز عاشورا افتادم که حسینم با لب تشنه به شهادت می رسد، و از شدت ظلم اسب او شیهه می کشد و می گوید: ای وای از دست امتی که فرزند دختر پیامبرشان را کشتند(۴).

علاوه بر شجاعت امام حسین (علیه السلام) در دوران پدر بزرگوارش، همواره شجاعت به ارث برده از پیامبر (صلی الله علیه و آله) و امیرالمومنین (علیه السلام) زبان زد خاص و عام بود، یکی دیگر از کارهای شجاعانه امام حسین (ع) در دوران سفر از مکه به سوی کوفه اتفاق افتاد، آنجا که امام حسین (علیه السلام) در حرکت انقلابی خود در راه کربلا و در منزل تنعیم، قافله ای را که از یمن اجناس گران قیمتی به سوی شام و برای یزید می برد، تصرف کرده و کرایه شتربانان را با کمال خوشرویی به آنان پرداخت نمود(۵).

 

پی نوشت ها:

۱) شیخ طوسی، تهذیب الاحکام، ج۶، ص۴۱.

۲) شیخ طوسی، الامالی، ص ۳۶۷.

۳) سوره احزاب، آیه ۳۹.

۴) مدینه المعاجز، ج ۳، ص ۱۳۹.

۵) تاریخ طبری، ج ۴، ص ۲۸۹.